(ရောင်စုံတိမ်တံတား၊ မျိုးသူဇာကြော့) ဩဂုတ်လ၏ တျန်းချီရေကန်ဘေးတွင် သစ်ပင်များ စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ် တျန်းချီရေကန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကော်ဖီယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်၏ ဈေးရုံတန်းတွင် ကော်ဖီရနံ့များ ပျံ့လွင့်လျက်ရှိသည်။ ပြခန်းနေရာများစွာကြားတွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ အမိုးအကာတစ်ခုသည် အထူးထင်ရှားလှသည်။ အနီ၊ အပြာ၊ အဖြူ သုံးရောင်စပ် လက်ရက်အထည်များကို ကုလားကာအဖြစ် ဆွဲချထားရာ လေတိုက်လျှင် ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းသည်။ စားပွဲခင်းသည် ထိုင်းရိုးရာ ပုံစံများကို ရက်လုပ်ထားပြီး ငွေရောင်တောက်ပေသော ရှေးဟောင်းပုံစံ မိုက်ကာအိုးသည် ခရီးဆောင်မီးဖိုပေါ်၌ တိတိကျကျ အသံမြည်သည်။ ဆိုင်ရှင် မဟာ (Mhaa) သည် အထည်ခေါင်းပေါင်းကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မီးဖို၏ အပူချိန်ကို ညှိနှိုင်းရန် ကိုင်းညွှတ်လုပ်ဆောင်နေပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အာရုံစူးစိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် မဟာ (Mhaa) ၏ ပြခန်းနေရာတွင် အနီ၊ အပြာ၊ အဖြူ သုံးရောင်စပ် လက်ရက်အထည်များကို ကုလားကာအဖြစ် ဆွဲချထားရာ လေတိုက်လျှင် ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းစဉ် 

သူမ၏ ပြခန်းနေရာမှာ "My Moka Coffee" ဖြစ်ပြီး ထိုင်းနိုင်ငံ ချင်းမိုင်မြို့မှ လာရောက်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "ချင်းမိုင်၏ ဝိညာဉ်ရင်းမြစ်မှ ဖန်တီးမှု" ဟူသော နူးညံ့သော အမှတ်တံဆိပ် ဆောင်ပုဒ်ကို ရေးထားသည်။ ရွှန်းတင့်လှပသော ပစ္စည်းကိရိယာများမရှိ၊ ရှုပ်ထွေးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများမရှိဘဲ ရွက်ထည်နှစ်ခုကို ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး တစ်ခုတွင် အမှတ်တံဆိပ်၏ မူလရည်ရွယ်ချက် ဇာတ်လမ်းကို ရေးထားကာ နောက်တစ်ခုတွင် "တောင်တန်းမှ ကော်ဖီဇာတ်လမ်း" ဟု ရေးထားသည်။ လက်ဖြင့်ကြိတ်သော ကော်ဖီကြိတ်စက်တွင် နှစ်ရှည်လများ အသုံးပြုမှုကြောင့် ခြစ်ရာများ ရှိနေပြီး နွားရေစက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီနူးတွင် ဖျော်ရည်များနှင့် ဈေးနှုန်းများကို ရေးထားကာ ဘေးတွင် သတင်းအချက်အလက်ပြားကို ထားရှိပြီး ကိုယ်ပိုင် ဒွိုင်ချန်း (Doi Chang) ဒေသထွက် ကော်ဖီစေ့များအကြောင်းကို အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ထားသည်။ ပြခန်းနေရာတစ်ခုလုံးသည် ချင်းမိုင်တောင်တန်းမှ ရွှေ့ပြောင်းသော ထောင့်ကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော်လည်း နွေးထွေးမှုအလေးချိန် ပြည့်နေသည်။

ဆံပင်ဖြူ အသက်ကြီးသူတစ်ဦးသည် ပြခန်းနေရာရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကြည့်ရှုနေပြီး ဆိုင်ရှင် မဟာက ထိုင်းရိုးရာ လက်အုပ်ချီခြင်းဖြင့် ပြုံးရယ်စွာ နှုတ်ဆက်စဉ်

"ဆာဝါဒီခါ"။ ရပ်တန့်ကြည့်ရှုသူကို တွေ့ရသောအခါ မဟာသည် လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးရွယ်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ကော်ဖီတစ်ခွက်စီ ပြုလုပ်ရာတွင် သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ချိန်တွယ်၍ ရေလောင်းကာ မိုက်ကာအိုးမှ ကော်ဖီရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကော်ဖီစေ့များအကြောင်း မေးမြန်းလာပါက သူမသည် လက်ဘေးရှိ ကော်ဖီစေ့ပြအိတ်ကို ယူကာ အပေါ်ရှိ လယ်ယာစိုက်ပျိုးကွင်းဓာတ်ပုံကို ညွှန်ပြရင်း "ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ တောင်မြင့်လယ်ယာစိုက်ပျိုးကွင်းက ကော်ဖီစေ့တွေဖြစ်ပြီး အော်ဂဲနစ်နည်းနဲ့ စိုက်ပျိုးထားပါတယ်"ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ 

ဤသို့ နှေးကွေးမှုသည် သူမ၏ ကော်ဖီ၏ အထူးခြားဆုံးသော လက္ခဏာဖြစ်သည်။

မဟာ၏ ကော်ဖီစေ့များသည် ချင်းမိုင်မြို့ ဒွိုင်ချန်းတောင်တန်းဒေသရှိ မိသားစုပိုင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးကွင်းမှ ထွက်ရှိပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အာရေဗီကားကော်ဖီကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ စိုက်ပျိုးလာခဲ့ကြသည်။ ကုန်ထွက်ရာဒေသသည် ပထဝီအမှတ်အသား (GI) ကာကွယ်ရေးနယ်မြေအတွင်း တည်ရှိပြီး အော်ဂဲနစ်စိုက်ပျိုးမှုစံနှုန်းများကို လိုက်နာကာ တောင်တန်းအတွင်း ရိုးရာသော ရေဖြင့် ဆေးကြောပြုပြင်သည့် နည်းပညာကို ဆက်လက်အသုံးပြုပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဒေသခံတောင်သူလယ်သမားများက လက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဤတွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မဟာက ဤစွဲစွဲမြဲမြဲ ထိန်းသိမ်းမှု ပြောဆိုရာတွင် လေသံ လေးနက်သည်- ရှေးအခါက တောင်တန်းဒေသတွင် လျှပ်စစ်မီးမရှိသေးချိန်၌ ကော်ဖီသောက်လိုပါက လူတို့ လက်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိုက်ကာအိုးဖြင့် လက်ဖြင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် လက်ဖြင့် ကြိတ်ခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဤအစဉ်အလာအရှိဆုံး အရသာကို ထိန်းသိမ်းလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ လျှပ်စစ်အားကို မှီခိုခြင်းမရှိ၊ ထိရောက်မှုကို မလိုက်စားဘဲ ကော်ဖီ၏ အရင်းမြစ်အရသာကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ပြခန်းနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရွက်ထည်များသည် ဒွိုင်ချန်းကုန်ထွက်ရာဒေသရှိ ကော်ဖီစေ့များ၏ စိုက်ပျိုးမှုအတွေးအခေါ်နှင့် အမှတ်တံဆိပ် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သည့် မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားစဉ်

ဤ "နှေးကွေးမှု" သည် သူမ၏ ဘဝ၏ အလှည့်အပြောင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ၂၀၂၀ ခုနှစ် ကပ်ရောဂါကာလအတွင်း မဟာသည် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ချင်းမိုင်မြို့ဟောင်း၏ လမ်းဘေးတွင် ကော်ဖီဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ အရမ်းသေးငယ်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး ကျွန်မလုပ်တဲ့အရာကို ဘယ်သူကမှ အသိအမှတ်ပြုမှာလားလို့လည်း မသိခဲ့ပါဘူး။" အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွင် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ချက်ပြုတ်ထားသော ကော်ဖီများမှာ သူမကို ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်စေခဲ့သည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံပြောကြားခဲ့သည်။ လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်မှ လမ်းကြားလေးထဲရှိ ဆိုင်ငယ်အထိ My Moka Coffee သည် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဒေသခံရုံးဝန်ထမ်းများ၊ ခရီးသည်များနှင့် အိမ်နီးချင်းများ၏ နားခိုရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "၎င်းသည် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ လူတို့နားခိုရာနေရာတစ်ခု၊ နွေးထွေးသော ရပ်ရွာငယ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါသည်။" ရွက်ထည်ပေါ်ရှိ ဤဝါကျသည် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ကော်ဖီဆိုင်၏ ပုံရိပ်အတိုင်းဖြစ်သည်။

ကူမင်းမြို့နှင့် ဆက်စပ်မှုသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တျန်းချီရေကန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကော်ဖီယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်သို့ ဖိတ်ကြားခံရခြင်းမှ စတင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တျန်းချီရေကန်ဘေးရှိ ဈေးရုံတန်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူမသည် ဤမြို့ကို နှစ်သက်သွားခဲ့သည်။ "ကူမင်းမြို့က ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအိမ်သလိုပါပဲ။" ယခုနှစ်တွင် ထပ်မံလာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မနှစ်က သိကျွမ်းခဲ့သော ဖောက်သည်ဟောင်းများသည် အထူးလာရောက်လေ့ရှိကြပြီး အချို့က ထိုင်းစကားအနည်းငယ်ကို အထူးသင်ယူကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်၊ အချို့ကလည်း ဒေသထွက် ကော်ဖီစေ့များကို ယူဆောင်လာကာ အရသာဖလှယ်ကြသည်။

My Moka Coffee ပြခန်းနေရာတွင် ရိုးရာချက်ပြုတ်သည့် ကိရိယာများကို တစ်တန်းတည်း စီထားပြီး ဆိုင်ရှင် မဟာသည် လာရောက်သော မိတ်ဆွေများနှင့် စကားပြောနေစဉ်

တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းကာလတွင် မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ပြခန်းနေရာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး "ဆာဝါဒီခါ" ဟု ပြုံးရယ်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မဟာ၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး ထိုင်းစကားဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်၍ သုံးဦးသည် ကော်ဖီအရသာများမှ ချင်းမိုင်၏ ရာသီဥတုအထိ စကားများဖလှယ်ကြပြီး ကော်ဖီခုံငယ်ကို ကန့်ထားကာ ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ရသော မိတ်ဆွေများကဲ့သို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုကြသည်။ "ဒါဟာ ယဉ်ကျေးမှုဖလှယ်မှုလိုမျိုးပါပဲ၊ ကျွန်မက တရုတ်စကား လေ့ကျင့်တယ်၊ သူတို့က ထိုင်းစကား လေ့ကျင့်ကြတယ်၊ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်။" ကူမင်းသို့ လာတိုင်း အားပေးမှုများစွာ ရရှိပြီး ထိုင်းနိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုကြင်နာမှုများကို ပြန်အမှတ်ရမိလျှင် မိမိလုပ်ဆောင်နေသော အရာသည် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရသည်ဖြစ်ကြောင်း သူမက ပြုံးလျက် ပြောကြားခဲ့သည်။ 

သူမ၏ အတွေးအခေါ်တွင် ကော်ဖီသည် အဖျော်ရည်တစ်မျိုးမျှသာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ "ကော်ဖီတစ်ခွက်ချင်းစီကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရိုးသားသော သဘောထားဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားပြီး ကော်ဖီစေ့နောက်ကွယ်ရှိ စိုက်ပျိုးသူများအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုကိုလည်း နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားပါသည်။" ရွက်ထည်ပေါ်ရှိ အထင်ရှားဆုံးနေရာတွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော ဤဝါကျသည် သူမ၏ အမြဲတစေ စောင့်ထိန်းသော မူဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကော်ဖီစေ့များကို တောင်တန်းဒေသရှိ တောင်သူလယ်သမားများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်ပူးပေါင်းပြီး ကြားခံကုန်သည်များကို ကျော်လွန်၍ ယုံကြည်မှုနှင့် တရားမျှတမှုကို အခြေခံ၍ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ထူထောင်ထားသည်၊ သူမသည် တောင်သူလယ်သမားများ၏ ရိုးရာစိုက်ပျိုးနည်းလမ်းများကို အတင်းအကြပ် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ဤမြေယာမှ ဉာဏ်ပညာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် ရွေးချယ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကော်ဖီသည် စက်မှုလုပ်ငန်းအဓိပ္ပါယ်သတ်မှတ်ဖော်ပြချက်အရ "အထူးအရည်အသွေးမြင့်အဆင့်" နှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်၏ နွေးထွေးမှုနှင့် တောင်တန်းဒေသ၏ အငွေ့အသက်တို့ကို ဆောင်ယူထားသည်။ အရသာမှာ စစ်မှန်ကောင်းမွန်ပြီး ခိုင်မြဲကာ နောက်ဆုံးအရသာ၌ ကြံသကြားနှင့် အခွံမာသီးတို့၏ ချိုမြိန်မှုရှိပြီး ကြွင်းကျန်သော အရသာတွင် ပေါ့သည့် မီးခိုးငွေ့နှင့် သစ်ရွက်ရနံ့ကို ဖုံးကွယ်လျက်ရှိသည်။

"ထိုင်းနိုင်ငံမှာတောင် ကော်ဖီဆိုင်ပေါင်း တစ်ရာကျော် တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းပါဝင်တဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကော်ဖီပွဲတော်မျိုး မရှိပါဘူး။" ယခုနှစ် တျန်းချီရေကန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကော်ဖီယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်အကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် မဟာက ချီးကျူးစကားများ ဆက်တိုက်ဆိုခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်အရ ဤပွဲတော်သည် ကော်ဖီလုပ်ငန်းရှင်များ၏ စုဝေးမှုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ မတူညီသော ဒေသယဉ်ကျေးမှုများ ဆုံတွေ့သည့် တံတားလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်စဉ် မိမိတို့၏ ကော်ဖီစေ့များကို ကူမင်းသို့ ယူဆောင်လာပြီး ပြန်လာသည့်အခါ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် ယူနန်ဒေသထွက် ကော်ဖီစေ့များကို အမြဲတမ်း ထည့်ဆောင်လာသည်။ ဤသွားလာမှုတိုင်းသည် အရသာဖလှယ်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့ လက်တွဲဖက်ဖွဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

နေရောင်တိမ်းစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပြခန်းနေရာရှေ့ရှိ လူအသွားအလာမှာ အမျှင်မပြတ် ရောက်လာသည်။ မဟာသည် မိုက်ကာအိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်လိုက်ရာ အိုးကိုယ်ထည်သည် ညနေခင်းကောင်းကင်၏ အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး မီးဖိုပေါ်ရှိ ကော်ဖီရည်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာကာ ရနံ့များသည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်နောင်တွင် ဆက်လက်လာဦးမည်လောဟု မေးသောအခါ သူမသည် ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်မ ဆက်လက်လာပါ့မယ်။ အနာဂတ်ကို ကြိုမပြောနိုင်ပေမယ့် ဒီကိုလာဖို့ ကျွန်မ အမြဲတမ်း အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။"

သူမအတွက် တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်သော ဤကော်ဖီချိန်းဆိုခြင်းသည် စီးပွားရေးတစ်ခုမျှသာထက် များစွာကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ချင်းမိုင်တောင်တန်းမှ လေညင်းနှင့် တျန်းချီရေကန်ဘေးမှ မိုးတိမ်တို့၏ တွေ့ဆုံမှု၊ နှေးကွေးသော အနုပညာစိတ်ဓာတ်နှင့် ရိုးသားဖြူစင်သော စိတ်ကောင်းတို့၏ ဆုံတွေ့မှုဖြစ်သည်။ ဖောက်သည်များလက်သို့ လှမ်းပေးသော မိုက်ကာကော်ဖီတိုင်းသည် ချင်းမိုင်မြို့မှ ပေးပို့သော နွေးထွေးသော စာတစ်စောင်ပင် ဖြစ်သည်။

八月的滇池岸畔草木葱茏，2026滇池国际咖啡文化嘉年华的市集里飘着交错的咖啡香气。在一众展位中，一顶素色遮阳棚格外特别：红蓝白三色手工织布垂成帘幡，风过时轻轻晃动；桌布织着泰国传统纹样，银亮的老式摩卡壶在便携炉上发出细密的滋滋声，摊主玛哈（Mhaa）戴着布艺头巾，正俯身调整炉具火候，手腕上的动作从容又专注。

摊主玛哈（Mhaa）的展位，红蓝白三色手工织布垂成帘幡，风过时轻轻晃动。记者谭石艳/摄

她的展位是“My Moka Coffee”，来自泰国清迈，招牌上写着一句温柔的品牌语——“清迈灵魂之作”。没有炫目的设备，没有繁复的装饰，两张帆布挂布分置两侧，一面印着品牌的初心故事，一面写着“来自山的咖啡故事”；手摇磨豆机带着常年使用的磨痕，牛皮纸菜单上写着饮品与价格，旁边立着展板，细细介绍自家多伊昌（Doi Chang）产区的咖啡豆。整个摊位像一块从清迈山间搬来的角落，质朴却带着沉甸甸的温度。

一位银发老人在展位前驻足，摊主玛哈以泰式合十礼微笑问候。记者谭石艳/摄

“萨瓦迪卡。”见有人驻足观望，玛哈双手合十笑着问候。制作每一杯咖啡，她都慢慢地称量、注水，静静候着摩卡壶缓缓渗出咖啡液。遇到有人询问咖啡豆，她拿起手边的咖啡豆展示袋，指着上面的农场图片慢慢介绍：“这是我家高山农场的咖啡豆，有机种植的。”

这样的慢，正是她的咖啡最特别的地方。

玛哈家的咖啡豆全部产自清迈多伊昌山区的家族农场，几代人种植阿拉比卡咖啡已有数十年历史。产区地处地理标志（GI）保护区，遵循有机种植标准，沿用山里传统的水洗处理工艺，全程由当地农户手工完成。本次采访以英文进行，玛哈说起这份坚持时语气认真：很久以前，山里还没通电，想喝咖啡，人全靠手工制作。她坚持用摩卡壶手工冲煮、用手摇磨豆机磨豆，就是想留住这种最传统的味道——不依赖电力，不追求效率，只保留咖啡最本真的风味。

展位悬挂的主题帆布挂布，记录着多伊昌产区咖啡豆的种植理念与品牌创立初心。记者谭石艳/摄

这份“慢”，也是她人生的转折点。2020年疫情期间，玛哈失去了原本的工作，便在清迈老城的街边支起了小小的咖啡摊。“那时候我觉得自己特别渺小，不知道自己做的东西会不会有人认可。”她坦言，最艰难的时候，是一杯一杯煮出来的咖啡撑着她走下去。从路边小摊到巷弄小店，My Moka Coffee一开就是七年，渐渐成了当地上班族、旅人与邻居歇脚的小据点。“它不只是一家咖啡店，更是一个能让人歇脚的地方，一个有温度的小社区。”挂布上的这句话，正是她心里咖啡店该有的样子。

与昆明的缘分，始于三年前受邀参加滇池国际咖啡文化嘉年华。第一次站上滇池边的市集，她便喜欢上这座城市。“昆明真的像我的第二个家。”今年再度赴约，去年就认识的老顾客总会专程过来，有人会特意学几句泰语和她打招呼，有人会带着本地的咖啡豆与她交换风味。

My Moka Coffee展位上，传统冲煮器具一字排开，摊主玛哈正和前来的朋友交谈。记者谭石艳/摄

采访间隙，便有两位年轻姑娘走到摊前，笑着对她说“萨瓦迪卡”。玛哈眼睛一下亮了，立刻用泰语热情回应，三个人你一言我一语，从咖啡口味聊到清迈的天气，隔着小小的咖啡台，像久别重逢的朋友。“这样就像文化交流一样，我练中文，她们练泰语，特别有意思。”她笑着说，每次来昆明都能收获很多鼓励，回到泰国再想起这些善意，便觉得自己做的事充满价值。

在她的理念里，咖啡从来不只是饮品。“每一杯咖啡，都以用心、质朴的态度冲煮，也深藏着对咖啡豆背后种植者的敬意。”这句印在挂布最显眼处的话，是她始终坚守的原则。

她的咖啡豆直接对接山区农户，不经中间商，以信任与公平为前提建立长期合作；她不强行改变农户的传统种植方式，而是选择守护这份来自土地的智慧。也正因如此，她的咖啡或许不符合工业定义的“精品标准”，却带着双手的温度与山间的气息——醇厚扎实，尾调有焦糖与坚果的甜，余韵里藏着淡淡的烟熏与草木香。

“就算在泰国，也没有这么大规模的咖啡节，能有上百家咖啡店聚在一起。”说起本届滇池国际咖啡文化嘉年华，玛哈连连赞叹。在她看来，这场盛会不只是咖啡从业者的聚会，更是不同地域文化相遇的桥梁。她每年带着自家的咖啡豆来昆明，回去时行囊里总装着云南本地的咖啡豆，这一来一回，便是风味的交换，也是文化的相拥。

日头渐斜，摊位前的人潮依旧络绎不绝。玛哈又一次拿起摩卡壶，壶身映着傍晚的天光，炉上的咖啡液缓缓上升，香气漫开在风里。有人问她未来还会不会来，她毫不犹豫地点头：“只要有机会，我一定会再来。未来的事没法预料，但我随时都做好了奔赴这里的准备。”

对她而言，这场跨越山海的咖啡之约，早已超越了一门生意。它是清迈山间的风与滇池畔的云的相遇，是慢下来的匠心与真诚的善意的相逢。而每一杯递到客人手中的摩卡咖啡，都是一封来自清迈的、温热的信。（昆明信息港 记者谭石艳）