(ရောင်စုံတိမ်တံတား၊ နှင်းရီရီ) နေ့တိုင်း ကျွန်တော်က နံနက်ခင်းအလင်းရောင်ထဲမှ နိုးထလာပြီး မျှော်လင့်ချက်အသစ်ကို သယ်ဆောင်ရင်း နွေဦးမြို့တော်ဟုခေါ်သည့် ကူမင်းမြို့မှ ဗီယန်ကျင်းမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားလျက်ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သောလေးနှစ်က ဤတောင်တန်းများသည် မြေပုံပေါ်ရှိ ဝေးလံသောအမည် များသာဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ကျွန်တော် နေ့စဉ်တွေ့ဆုံရသော အဖော်ဟောင်းများဖြစ်လာပါပြီ။

ဤတောင်ကို ဖြတ်သန်းစေနိုင်အောင် တည်ဆောက်သူများသည် တောင်ကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်ဒီဇိုင်းရေးဆွဲခဲ့ကြသည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းသည် တောင်၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိကမ္ဘာကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။

တံတားသည် မတ်စောက်လှသည့် လန်ချန်းမြစ်လျှိုမြောင်ကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ 

ဤအနီရောင်တံတားကြီးသည် ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ထူးတံဆိပ် ဖြစ်သည်။ တံတားဖွင့်လှစ်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးသည် ထိုက်တန်မိသည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် နောက်တစ်အိမ် ရောက်ပြီ။ ကြည့်ပါဉီး လာအိုနိုင်ငံမှ သူငယ်ချင်းတို့သည် ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုဆိုရန် လက်ပြနေကြသည်။ 

ရှေ့တွင် လာအိုနိုင်ငံရှိ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသမိုင်းကြောင်းရှိသည့် လွမ်ပရာဘွမ်မြို့နှင့် စည်ကားသော ဗီယင်ကျန်းမြို့တို့ ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါက်လျှင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မည်၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဇာတ်လမ်းသည် အဆုံးမရှိပေ။

又一个清晨，我从春城昆明出发。每天这个时候，我都在晨光里醒来，带着新的希望，驶向万象。

四年前，这些大山还是地图上遥远的名字。现在，它们是我每天都要见面的老朋友。

为了通过这里，建设者们像设计师一样，为大山重新画了图纸。

在黑暗中穿行很久，就为了这一刻——冲出隧道，把山两边的世界连起来。

澜沧江见证了我的到来。看，连最险峻的峡谷，也为我敞开了怀抱。

这座红色的大桥，是我最骄傲的勋章。它告诉我，所有的付出都值得。

穿过隧道，我便到了另一个家。你看，老挝的朋友正在窗外向我们招手。

前方，是琅勃拉邦的千年古韵，是万象的灿烂霞光。路通则兴，我们的故事，没有终点。